28 Mart 2015 Cumartesi


Günlerdir sol ayağım şiş bir şekilde acı çeke çeke geziyorum, ama bu durumu değiştirmek için hiçbir şey yapmıyorum. Nedense kendiliğinden geçeceğine olan inancım baya tam. Yoksa ben kuantum düşünce tekniğini çok mu yanlış anlamıştım? YOKSA ACI ÇEKMEKTEN ZEVK Mİ ALIYORDUM!? Bu işe verdiğim ciddiyet derecesi ise şu kadardı : ayağımın şiştiğini ilk farkettiğim de tombikleşmiş ayağıma bakıp eğleniyordum, annem beni görüp de gül gül bir şey olursa görürsün tarzı bir şeyler deyince işte o an durumun önemini kavradım çocuklar. Neyse, ben üşbeş gün daha bekleyeyim de geçmezse yaparım bişiyler.

Cuma Arter'deki Time maker sergisine gittik. Bir adamın anadan doğma şekilde dövme yaptırırkenki acısına tanıklık edip, bir göz ameliyatı ve fare kesimi izleyip, ısıtılmış camla oyuncak gibi oynayıp büyük vazolar, kaplar yapan amcalara bakıp VAY VAY VAY dedik. Ben onları dev birer lolipopa benzettim. DEV LOLİPOPLAR DEV LOLİPOPLAR EVERYWHERE..

Teslimiydi, ödeviydi, vizesiydi derken geçen haftayı kara kara nasıl çıkaracağımı düşünüyordum şimdi ise önümüzdeki haftayı nasıl çıkaracağımı, bu işler sanırım bundan sonra bir kısır döngü şeklinde devam edecek.

-en azından önümüzdeki 2 ay boyunca.
 

2 yorum:

  1. Geçmiş olsun içini bu şekilde dökmen çok samimi ve içten allah kolaylık versin öğrencilik gerçekten zor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. teşekkür ederiim iyi dileklerin için :)

      Sil