9 Ocak 2015 Cuma


Bugün 90 dakikalığına kör oldum. Nasıl derseniz arkadaşlarla Dialogue in the dark'a gittik. Görememek benim için o kadar zordu ki, başlarda orda değişik bir şey deneyimlemenin verdiği zevk ve heyecan, yerini bir süre sonra bir daha dünyadaki hiç bir rengi, ne bileyim gökyüzünü, sevdiğim hiç bir insanın yüzünü yeniden göremeyebileceğimin ihtimaline dönüşüp içime kara bir bulut gibi oturdu. Bak bulut diyorum. Hissim bile bu benim. Ya hiç göremeseydim. Bulutun nasıl bir şey olduğunu bilmeseydim. Galiba benim dünyam her duyumun ötesinde en çok görme duyumla mevcut. Rehberimiz Harun bey çok içten bir beyefendiydi. Beni koşturacağını söylediğinde 'şey.. bende biraz sakarlık var düşerim ben ehe' filan dememe rağmen bir şey olmaz ben burdayım diyip elimden tutup koştu. Ben de elimden geldiğince koşmaya çalıştım ama sanki hep yüzümü bir şeye çarpacakmışım gibi bir hisle. Sanki o süre boyunca gerçekten göremeyen bendim, o ise her yeri ve beni görüyordu. O yerden çıktığımızda ben onun yüzünü gördüm. Ama o bizi görmedi.

-Çünkü o bizi hissetti.




İyi ki gitmişim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder